Taken

CHAPTER 1 ---  STRANDED




Saksi ako kung pano nangyari ang lahat, kung pano mawalan, at kung paano kunin ang lahat sa akin.

Nagtatago kami nuon sa kwarto sa pagitan ng kisame at ng bubungan. Biglang nagutom si Mama kaya nag desisyon siyang bumaba at pumunta sa kusina. Sa oras na iyon ay ubos na rin ang nakaimbak naming pagkain. Pinigilan ko siya kaso sabi niya hindi niya na kayang tiisin ang kalam ng kanyang sikmura. Karga ko pa si bunso noon, tatlong taong gulang pa lang siya. Ang sabi ni Mama, para din makakain na si bunso at nagugutom na din kaya kailangan niyang bumaba. Ubos na ang nakaimbak na pagkain namin sa pinagtataguan namin kaya kailangan na niyang pumuslit ng pagkain sa kusina. Naalala ko dati noong nasa ayos pa ang mundo palaging may tinatagong pagkain si Mama at si Papa para daw sakaling magkaubusan ay may makakain kami. Heto na ang panahon na yun. Sagana sa pagkain ang aming bahay. Hindi gaya ngayon, salat sa pagkain at maiinom. 

Dahan-dahang bumaba si Mama sa hagdan. Alam ko dilikado pero kailangan. Naglalaro sa isip ko paano kung may mga Taong Gala na nagaabang sa kanya sa baba. Pano kung may makarinig sa kanya? Pano na lang. Ano ang gagawin ko? Pano kung makuha siya at gawing pagkain ng mga Taong Gala.

Taong Gala? Oo, yan ang tawag ko sa kanila. Palakad lakad lang ng walang papupuntahan at patutunguhan. Gumagala. Tahimik na naglalakad. Akala mo deadma lang sila. Pero dead naman talaga sila, akala mo wala silang pakialam pero kapag malapit ka na at nakaamoy sila ng sariwang laman sasakmalin ka at gawing hapunan. 

Pinigilan ko si Mama. Sabi ko, ako na lang ang bababa. Mas mabilis ako sa kanya tumakbo. Okay na din siguro kung ako ang kukunin kesa si Mama. Hindi ko kaya mawala siya sa buhay ko. Mahal ko si Mama at ang kapatid ko. Pero wala siyang imik. Tahimik lang siyang sumisilip sa maliit na butas at pinagmamasdan kung may Gala bang nasa paligid lang. Wala. Tahimik ang ibabang parte ng bahay namin.

Dahan-dahang binuksan ni Mama ang pinto. Walang kahit na anong ingay ang maririnig mula sa kanya. Kahit ang paghinga niya ay bilang at hindi makabasag pingan. Wala akong kibo. Niyakap ko ng mahigpit ang kapatid ko at siniguradong hindi siya magising sa pagkakatulog. Lumingon si Mama. Ngumiti. Pilit kung tinitigan siya sa mata ngunit nanlabo ang paningin ko. Natatakpan na nang namumuong luha ngunit pilit kung tinitigan ang maaliwalas na mukha ni mama at ang labi niyang pilit na binubulong ang salitang... 

"Mahal na mahal ko kayo"

Pinahid ko ang aking luha. Pinigilan ang pagiyak. Tahimik na sinara ni Mama ang pinto. Naghintay ako ng ilang minuto. Limang minuto... Anim... Pito... Walong minuto.. Sampung minuto... Wala pa si Mama. Kinabahan ako. Kung ano-ano na ang tumatakbo sa isipan ko. Tumayo ako at dahan dahan na nilapag si Bunso sa sahig pero nagising siya. Biglang umiyak pero niyakap ko siya at sinayaw habang kikantahan ng paborito niyang oyayi. Mahinang mahina ang pagkanta ko, nilapit ko ang aking bibig sa kanyang tenga para siguradong siya lang ang nakakarinig ng aking awitin. Tumahimik siya pero dilat ang kanyang mga mata at nakatitig lang sa akin. Tila naglalaro sa kanyang isipan na mapapahamak kami kapag gumawa siya ng ingay. Hinalikan ko siya sa pisngi at inilapag ulit sa sahig. Walang imik si bunso tila nakakaintindi sa kung anong balak kong gawin. 

Hinay-hinay akong lumapit sa pinto, nasa posisyon na akong buksan ito. Kailangan ko mahanap si Mama. Kailangan makabalik siya dito. Sumilip muna ako sa butas at siniguradong walang Gala sa paligid. Lumingon ako kay Bunso. Nakatitig siya sa akin at binigyan ako ng napakagandang ngiti. Naluluha na naman ako pero pinipigilan ko ang luha ko. Kailangan ko maging matapang. Kailangan ko maging malakas para kay Mama at kay Bunso. 

Sinara ko ang pinto at siniguradong hindi ito mabubuksan ng Gala sakaling magkagulo man. Dahan dahan kung tinungo ang kusina para tingnan kung andoon si Mama. Wala siya. Pero bukas ang kabinet kung saan nakatago ang mga pagkain. Walang laman ang kabinet. Malamang nakuha na ni Mama ang pagkain. Pero nasaan siya?Bakit di pa siya nakabalik sa pinagtataguan namin?

Hinalughog ko ang bawat kwarto ng aming bahay. Pumunta ako sa banyo na katabi lang ng kusina. Wala siya. Tiningnan ko ang kwarto ni Bunso, baka sakaling kumuha siya ng natitirang damit nito. Wala din siya doon. 

Nasaan ka na Mama? Ang tanong ko sa sarili. 

Pumunta ako sa may sala baka andun siya. Wala rin si Mama. Tinignan ko ang pasilyo sa bandang kanan ng aming sala. Nakabukas ang ilaw. Yung an ilaw sa kuwarto nila Mama at Papa. Dahan-dahan kung tinungo ito. Kalahating bukas ang pinto ng kuwarto. Marahan kong binuksan ang pinto at nakita ko si Mama nakaupo sa kama yakap ang larawan nila ni Papa noong bagong kasal pa sila. Umiiyak siya. Walang akong narinig sa iyak niya pero lumuluha siya. Pinipigilan niyang mag-ingay sa kanyang pagiyak. Namimiss niya si Papa. Namimmiss ko din si Papa. Nasaan na nga ba si Papa? Hindi na siya nakauwi sa bahay namin simula nang mangyari itong trahedyang ito. 

Niyakap ko si Mama at sinabihang magpakatatag para sa amin ni Bunso. Pinilit ko siyang tumayo at bumalik na sa pinagtataguan namin at hindi ligtas na andito kami sa labas. Sinabihan ko siya na kailangan namin balikan si Bunso. 

Sinabi ni Mama na kailangan ko magpakatatag kapag dumating na ang panahon na mawawala siya sa akin. Minsan darating sa buhay natin na kailangan natin maging malakas kahit na sobrang hirap pa ng sitwasyon. Kailangan maging handa sa kung ano mang masamang mangyari. Hindi natin alam kung anong mangyayari bukas. Kailangan magpakatatag. Kailangan maging malakas para sa sarili. Yun ang pangaral ni Mama sa akin. Alam ko ang mga bagay na yun. Ngunit sa ngayon hindi pa ako handa. Hindi ko pa kaya na mawala sila. Hindi ko kayang magisa. Hindi ko kakayanin na walang saysay ang pagkamatay nila. Hindi ko matiis o makita na namatay sila dahil nakuha sila ng mga Taong Gala. 

Anak, kailangan natin tanggapin kung anong kapalaran ang naghihintay sa atin sa mundo. Walang kasiguraduhan ang lahat ng bagay kaya kailangan maghanda tayo. Maging matatag at maging matapang.

Sa puntong iyon sumangayon ako kay Mama dahil kailangan na naming bumalik sa kuwarto. 

Binitbit ko ang dalang takuyan na may lamang mga pagkain. Dinala ni Mama ang larawan nila ni Papa. Siguro okay na din yun para meron siyang isang bagay na magpapaalala sa kanya at maging malakas. 

Tahimik naming binaybay ang sala pabalik sa kuwarto ng aming pinagtataguan. Tahimik kami sa paglalakad at iniiwasan ang mga bagay na nakakalat sa sahig baka maapakan namin at gumawa pa ng ingay. Ilang hakbang na lang at nasa kuwarto na kami kung saan ko iniwan si Bunso. Limang hakbang... Apat... Tatlong hakbang...

Bumungad sa amin ang bukas na pinto ng kuwarto kung saan kami nagtatago. Bumilis ang tibok ng dibdib ko at nabitawan ang dalang takuyan na may lamang pagkain. Mabilis akong tumakbo sa loob ng silid upang tingnan ang nangyayari. Hindi pwede ito. Iba iba ang naglalaro sa isip ko. Ayaw kong isipin na nakuha si Bunso ng Taong Gala. Hindi pwede. Wag naman sana...

Pagbukas ko sa pinto ay nakita ko ang isang Taong Gala na nakatayo sa kinahihigaan ni Bunso. Mga limang dangkal na lang ang layo niya kay Bunso. Agad kung hinablot ang isang bakal na tinago ko sa likod ng pinto at tinusok ko ito sa ulo ng Gala. Hinila ko siya palayo kay Bunso. Agad tumakbo si Mama kay Bunso at inakay niya ito. Nagsimulang umiyak si Bunso. Pilit siyang kinakantahan ni Mama ngunit walang tigil ang iyak niya. 

Sa isang iglap lang ay may narinig kaming kaluskos ng mga Taong Gala na paparating. Papalapit ng papalapit. Kailangan na naming lumayo. Kailangan namin tumakas. Magtago... Tumakbo...

Binuhat ko ang tayukan habang si Mama naman ay karga si Bunso. Mabilis naming nilisan ang silid ngunit sa paglabas namin sa sala ay isa isang nagsidating ang mga Taong Gala. Tumakbo kami sa may banyo para humanap ng matatakasan. Yun na lang ang naiisip kung paraan na pwede naming daanan para makalabas ng bahay. Binasag ko ang salamin na nasa taas malapit sa kinauupuan ng inidoro. Sinira ko ang nakaharang na bakal nito ay tinanggal ko ang takip na tabing at tumuntong ako sa inidoro at hinila ang sarili paitaas para makalabas na ng tuluyan. Mabilis ang kilos ko. Ayaw ko nang sayangin ang nalalabing oras namin dahil kunti na lang makukuha at mahuhuli na kami.

Pagkalabas ko ay sinilip ko si Mama at Bunso na umaakyat na din palabas sa bintana. Hindi ko napansin na nasira na pala ng mga Taong Gala ang pintuan ng banyo at agad pumasok ang mga ito. Hawak-hawak ko na ang kamay ni Mama at ni Bunso at pwersahang hinihila palabas sa bintana. Binigay ko ang lahat ng makakaya ko at ang buong lakas ko para matulungan sila. Ngunit hindi sila makalabas sa bintana. Hawak ng isang Gala ang binti ni Mama. Sumisigaw siya ng tulong. Magkahalong galit, takot at puot ang naramdaman ko. Pinipilit kung hilain si Bunso ngunit mahigpit ang yakap niya kay Mama. Patuloy ang pagsigaw ni Mama . Ang mga kasunod na sigaw na ang narinig ko sa kanya..."Takbo! Takbo Anak! Umalis ka na dito! Iligtas mo na ang sarili mo!"

Patuloy ako sa pagiyak. Naririnig ko na din ang pagiyak ni Bunso. Ang walang muwang at walang kamalay malay na Bunso ko. Magkahalong sigaw at iyak ni Mama at Bunso ang narinig ko. Hawak ko ang mga kamay ni Mama. Nagmamakaawa ako na wag bumitiw. Umiiyak siya. Umiiyak si Bunso. Tinitigan ko si Mama sa kanyang mga mata. Walang lungkot sa kanyang mga mata. Tila naka ngiti ang mga ito. May halong luha man ang kanyang mga mata ngunit nakikita ko na masaya siya. Gusto kong intindihin ang nakikita ko sa kanyang mga mata. Nais ipahiwatig nito na masaya siya at ito na ang katapusan nila. Nagsasaad na iyon na ang kapalaran nila. Hanggang sa mga daliri na lang niya ang hawak ko. Nagmamakaawa akong wag bumitiw pero hindi na niya kaya. Tatlong kataga ang huling narinig ko kay Mama... "I Love You" at tuluyan na siyang bumitaw...

Pinagtulungan ng mga hayop na Taong Gala ang mga mahal ko sa buhay. Si Mama. Si Bunso. Nakain. Nakuha. Syet! Pano nangyari ang ganun? Bakit ko hinayaan na mangyari sa kanila iyon?

Gusto ko nang mamatay. Gusto ko nang magpakain at magpahuli sa mga Gala. Gusto kong kasama ang aking pamilya sa hirap na dinaranas nila. Ngunit, kailangan ko kayanin. Kailangan ko malampasan. Kailangan ko paghigantihan sila Mama at Bunso. Kailangan ko mabuhay. Kailangan lumayo at makatakas. Yun ang gustong mangyari ni Mama.

Gusto kong pumatay at ihiganti ang aking mga mahal sa buhay. Pinangako ko na sa sino mang unang Galang lalapit sa akin ay makakatikim ng matingding poot na nararamdaman ko.

Patuloy ako sa pagiyak. Sinisisi ang sarili...

Ang mga ngiti ni Mama ang natitirang ala-ala ko. Ang mga iyak ni Bunso na naglalambing ang tanging pag-asa ko na kailangan mabuhay.

Patuloy ako sa pagiyak... Nakaupo pa rin sa sulok kung saan ko huling nakita si Mama at Bunso. Yapos ang aking dalawang paa. Namimiss ko sila. Mahal na mahal ko sila....

"Andrea! Andrea! Ayos ka lang lang?"

Isang pag alog at isang boses ang aking naramdaman at narinig. Patuloy ako sa pagiyak. Boses ng lalaki ang aking narinig. Malabo ang mukha niya... Pinahid ko ang aking mga mata para makitang mabuti ang lalaking nasa harapan ko.

Si Noel...

Siya ang kasama ko sa loob ng imbakan. Nasa loob pa kami ng imbakan. Naalala ko lang kung pano sila nakuha ng mga Taong Gala sina Mama at Bunso. Tinanong ako ni Noel kung handa na akong umalis sa imbakan. Tumango lang ako.  Tumayo at buo ang loob. Kailangan kong mabuhay para kay Mama at kay Bunso. Kailangan ko magpakatatag. Alam ko na si Mama at Bunso ang aking maging gabay at bantay.

Pasaan ba't matatapos din ang lahat. 

STRANDED



Isang araw na ang nakalipas at di pa rin nakabalik si Patrick. Alam ko na kinuha na siya, gaya ni Russel. Alam ko kami na ang susunod. Ako na ang susunod...

Ganun nga siguro kapag ang mga patay ay muling nabuhay at muling naglalakad sa ibabaw ng lupa. Buong akala ko sa pelikula lang ito nangyayari. Akala ko sa mga kwento lang sa libro o isang kathang isip lang ang mga ito ngunit iba pala kapag naranasan mo talaga ang magtago, ang tumakbo at tumakas palayo sa mga Zombie. 

How? Aba! Malay ko. Nagising na lang ako na ganito na.

Why? Mas lalong hindi ko alam. Yan din ang gusto kong malaman.

Yan ang mga katanungan at kasagutan na paulit ulit bumabalik sa isipan ko. Basta ang alam ko lang andito ako ngayon nakatago sa loob ng isang imbakan ng damit sa loob isang department store. Tahimik lang para hindi marinig ang aking kaluskos ng mga naglalakad na patay. Madilim dito sa loob ng imbakan para na rin hindi ako makita agad. 

Ang alam ko lang may dalawang pinto sa imbakan na ito. Ang pangunahing pinto na nakasara at alam ko na kapag lalabas ako sa pintong yun ay mahuhuli na nila ako. Yung pangalawa ay ang pinto sa likod kung saan nila dinadaan ang mga kargamento at mga bagong biling damit at paninda. Wala na siguro akong ligtas dito. Gaya nung iba na nagpasyang umalis sa imbakan na ito. 

Sa totoo lang walo kami sa loob ng imbakan na ito, kasama si Andrea. Magka-opisina kami ni Andrea sa gusaling kaharap ng department store na ito. Dati pinagmamasdan ko lang siya sa canteen habang kumakain at kapag nakasabayan ko siya sa elevator ay naamoy ko ang kanyang pabango na laging naiiwan sa loob ng elevator. Pero ngayon heto kami nasa loob ng isang imbakan. Kami na lang ang natira. Kahit na kunting amoy ay wala na akong pakialam. Kahit hindi na kami nakakaligo ay hindi na mahalaga.

Ito na ang pang sampung araw namin sa loob ng imbakan. Yung pangalawang araw namin dito, lumabas si Jose pero di na nakabalik. Siya yung pabida sa isang pelikula na nagtatapang tangapan pero wala, siya yung unang makakain. Ang unang mapapahamak. Ang unang nawalan ng papel sa isang magandang pelikula. Sumunod si Rosa at Tope, gusto nila hanapin si Jose. Pagkatapos kanina lang nung nilamon ng dilim ang paligid, si Naomi. Gusto niya magtago sa dilim ng gabi para di makita ng mga Zombie. Iniisip siguro niya na dahil madilim eh mahihirap siyang makita at mahanap ng mga walang awa na Zombie na walang ibang gustong kainin kundi ang aming utak. Pero di na rin siya nakabalik. 

Isa din sa mga dahilan kung bakit sila umalis ay para malabanan ang isa sa pinakamatindi naming kaaway - ANG MAGUTOM. Kailangan namin makakain. Kailangan namin ng lakas para mabuhay kailangan namin subukan mabuhay. Sa tingin ng iba ang kinalalagyan namin ay wala nang pag-asa. Pero, gusto lang talaga namin subukan.

Sa ngayon kaming dalawa na lang ni Andrea sa loob ng imbakan. Ang dating pagnanasa ko sa magandang hubog ng katawan ay nawala na. Ngayon kahit isang bakas ng ngiti sa aming mga mukha ay wala na. Ang tanging nagagawa namin ay ang obserbahan ang mga kaluskos at ingay sa labas ng imbakan. Magkatitigan man kami ngunit pero wala itong halong sekwal. Ang tanging pagnanasa na lang na natira sa akin ay ang pagnanasa na makatakas at mabuhay na malayo sa takot at kaba. 

Naisip ko na minsan ang buhay ng isang tao ay nababago kapag nasa sitwasyon na gaya nito. Wala kang pagpipilian na iba. No choice kung baga. Iba ang nagagawa ng isang sitwasyon na kunti lang ang pagkakataon mo para mabuhay. Kung dati pinagnanasaan ko si Andrea na makasama sa isang malamig at madilim na kwarto. Pero ngayon nawala ang pagnanasang yun dahil sa isang pagkakamali lang namin ay pareho kaming masasawi.

Kailangan naming lumabas sa pinagtataguan namin para maghanap ng makakain. Kailangan din naming lumabas at tahakin ang daan na tinahak nila Patrick, Russel, Jose, Rosa, Tope, at Naomi. Kailangan naming lumabas at harapin ang kapalaran na naghihintay sa labas. Kung hindi man kami lalabas sa imbakan na ito ay mamamatay rin naman kami sa gutom. Lalabas man o hindi, kamatayan pa rin ang naghihintay sa amin ni Andrea. 

Isang sinag ang pumasok sa loob ng imbakan. Sinag nang araw na nanggaling sa butas ng pader na nagmula sa labas. Ito na nga ba ang sinyales na kailangan na namin harapin ang umaga? 

Tumingin ako kay Andrea. Tinitigan niya ako sabay buntong hininga. Tumayo ako sa may pintuan at hinawakan ang tatangnan nito. Tumingin ulit ako kay Andrea. Tumango siya. Palatandaan na handa na siyang harapin kung ano man ang nagaabang sa amin sa pinto.

Kailangan namin gawin ito para mabuhay kesa pumirmi sa loob ng madilim na imbakan na ito na puno ng takot. Kailangan namin mabuhay. Kailangan namin lagpasan ito.

Kung ang mga zombie kailangan nila kumain ng utak para mabuhay kahit patay na sila. Kami ni Andrea kailangan namin gamitin ang lahat ng aming alam at kakayahan para mabuhay. Hindi ako papayag na hanggang dito na lang matatapos ang buhay namin at wala kaming ginawa. 

After all, utak lang ang kailangan.

Itutuloy...



BASAHIN ANG IKALAWANG BAHAGI -- TAKEN

Tama Na! Sobra Na! Palitan Na!


Yes! That's the famous line noong panahon ni Marcos...yung time na pinatalsik na siya ni Cory. But I won't talk anything about what happened many years ago. It's all in the past. Sabi nga ng nakararami, lets move on and move forward. Nangyari na ang nangyari kaya wag na natin balikan. Gets?

Pero bakit karamihan sa atin ay mas gustong balikan ang nakaraan kesa puntahan ang bukas. Mas marami ang gusto na manatili na lang sa alaala ng kahapon kesa salubungin ang magandang umaga. At mas marami sa atin ang mas gustong balikan ang nakaraan kahit nasasaktan kesa harapin ang bukas na puno ng pag-asa. 

Wag na tayong lumayo, kadalasan nangyayari ito kapag ang isang tao ay umiibig. Diba kapag mahal na mahal natin ang isang tao ayaw natin mawalay sa kaniya. Kapag sa tingin mo ay sa kanya naikot ang mundo mo ay ayaw mo nang kumawala sa sumpa na dulot ng pagmamahal ng sobra. Ang tanong eh, kailangan ba talaga sa kanya umikot ang mundo mo? Pano na ang mundo kung saan ikaw ay makakagalaw ng maayos at masaya. Sabagay, mangangatwiran ka din naman na masaya ang mundo mo kapag kasama siya. Dumaan naman tayo lahat na umibig ng lubos... nasaktan... gustong balikan ang pagibig na nawala... ginawa ang lahat para makuha ulit siya...nag effort ka, kulang na lang tumambling ka at mag pagulong gulong para lang mapansin ulit niya pero walang epekto sa kanya ang effort mo...

To be honest with you, marami akong kaibigan na nasa isang sitwasyon na kahit gaano pa kasakit ang kanilang naranasan sa pag-ibig o sa kamay ng taong kanilang minahal ay mas pinili nila na masaktan na lang at mag effort pa din na suyuin o ligawan o landiin ulit ang kanilang dating minamahal para lang mabawi ulit ito. 
Ayaw ko na magbigay ng names baka kuyugin nila ako... Hehehe...

Naiintindihan ko ang pinanggalingan nila. I was in that shoe.  I fall in love many times, got broken, exert effort to please that person and win her back but still failed. But still keep on trying until such time I realized I lost so many things, so many opportunities, at ang masakit pa ehh nawala yung respeto sa sarili. But good thing is that life doesn't end there.

Friends, this is not to judge you. Karamay niyo ako. Maybe right time na para sabihin ko sa inyo na..

TAMA NA! SOBRA NA! PALITAN NA!

Yes Tama na ang kahibangan. Kung nag effort ka man enough na yun para malaman ng isang tao na mahal mo siya at ginawa mo ang lahat para ma-win mo ulit ang pag-ibig niya. If you failed, then TAMA NA! Ilang beses ba dapat i-turn down ang effort mo para malaman mo na wala na talaga. Ilang beses mo ba gusto masaktan? Ehh kung saktan kita! kutusan.. ganyan!

Sobra na!.. ang katangahan mo!

Ang umibig at masaktan dahil umibig ka are necessary part of our growth. Madali lang ang buhay. Kung nasaktan ka, nahulog at nagkagalos, tumayo ka, pagpagin ang sarili and then move forward. Kaso medyo may pagka masokista ang tao, mas gusto natin yung nahihirapan tayo at nasasaktan. Well, hindi ako! Naks! 

Para ka lang isang gulong sa isang putikan na patuloy na umiikot pero hindi gumagalaw sa nasaklakang putik. Patuloy ang iyong pagikot hanggang sa uminit at umusok ka na. At kapag tumagal pa ay masisira ka na at magiging wala nang kwenta. Tama diba?
Siguro heto ang dapat mong gawin:

TANGGAPIN MO NA MAY MGA BAGAY NA WALA NA TALAGA SAYO. Hindi lahat ng bagay ay meant to be na magiging sayo. Kailangan mo tanggapin na ang mga bagay na nawala sayo ay hindi mo naman ikamamatay. Maybe sit down and then go back to the time that the person who hurt you is not there. Yung time na hindi mo pa siya nakikilala, diba nabuhay ka naman?

Marahil ito na yung pinakamasakit na katotohanan ang tanggapin na wala na sayo ang taong mahal mo. Masakit tanggapin na nawalan ka ng isang bagay na nagpapasaya sayo. Pero kung titingnan mo ang sarili mo hindi ka naman talaga masaya kasi nalulungkot ka sa pagkawalan niya. 

MAKE A PLAN TO CHANGE. Mahirap sanayin ulit ang sarili lalo na kapag nasanay ka na kasama mo ang taong mahalaga sayo. Ngunit, kapag naintindihan mo na ang sarili mo, ang sitwasyon at alam mo kung ano at saang daan ang gusto mong tahakin marahil mas madali lang ang pag move on. It's all in the mind ika nga. 

Ang pinakaunang hakbang para mapagtagumpayan ang sakit at iyong kalungkutan ay ang tanggapin ito. Acceptance lang ang kailangan. Kapag tanggap mo na, ehh di mas madali mong mapagplanuhan ang hakbang kung paano makalimot. 

START LOVING YOURSELF. Kapag nasaktan at nabigo ang isang tao kadalasang sinasabi natin ay, "Kung mabait ba akong tao? Bakit ako kailangan pa ang masaktan? Bakit ako pa? Bakit ganito ako?."

kapag nasaktan kasi ang tao, nawawala yung kumpyansa sa sarili. Taas ang kamay ng mga nag agree!!!
Siguro kailangan mo lang ibalik ang tiwala at kumpyansa sa sarili. Iyon ang pinakamahalaga. 

Life must go on. Hindi hihinto ang pagikot ng mundo mo dahil lang sa sakit na nararamdaman mo. Sayang baka sa todo effort mo na suyuin ang taong ayaw na sayo eh hindi mo alam na ang taong para sayo pala ay nakuha na ng iba.. Ikaw din... #NanakotPa



#Photo borrowed from DevianArt by Metide

Si Kamahalan, ang PBO, at mga bagong Kaibigan

UPDATE: Dahil sa marami ang naghahanap ng photos. Ayan na! Hiram ang mga larawan kay AXL at Mar. Ahemmmm!

Noong nakaraang biyernes ay naimbitahan ako sa isang eyeball ng mga kapwa ko blogero. Noong una ay nagdadalawang isip ako dahil unang una may pasok ako sa araw na iyon dahil sa panggabi ang pasok ko at 6pm ko sila dapat kitain ay nag say "no" muna ako; pangalawa dahil sa mga isa or dalawa lang ang kakilala ko sa mga magmimeet medyo dyahe ako. Tahimik kasi ako sa personal. Lol.

Pero dahil sa pagpursige ni kamahalan na itago na lang natin sa pangalang Arvin ng  www.archiviener.com (na ang blog niya ay for invited readers na ngayon at di ko na nababasa..may pinagtataguan ata..LOL) ayy napilit ako sa isang kondisyon... Kailangan niya kami pasalubungan ng starbucks tumbler from Singapore.. Duk! Syempre gusto ko talaga mameet sa personal si Arvin dahil sa matagal na din naman kaming magkakilala at isa siya sa masugid na magcomment sa mga post ko sa blog na ito kahit na minsan feeling ko walang kwenta ang post ko ay nagcocomment pa din siya. At kahit na minsan lang din ako nakadalaw sa blog niya ehh dinadalaw pa rin niya blog ko. Kaya napa "yes i do" ako. Kasama kung pumunta si Karlo/Suplado ng Supladong Office Boy kasi mahiyain kaming dalawa sa personal. Haha.

Si Suplado, Si Ako, Si Mar, at Si Kamahalan (Larawang Kupas hiram kay AXL)

Nagplano na magkita sa Resorts World Manila ngunit dahil sa lintik na traffic ehh napagdesisyunan na sa MOA na lang kami magkikita. Nakakahiya man na late kaming dumating ehh ipagpaumanhin na po ninyo. 

Syempre pagdating namin dun eh una kaming binati ni Kamahalan na si Arvin at sumunod naman yung mga nakilala na namin dati na si Mar at ang sikat na blogger na si Bagotilyo. May iba din na pamilyar sa akin dahil binibisita ko din ang blog nila gaya ni SunnyToast at si Senyor, though once or twice ko pa lang ata nabibisita ang blog ni Senyor..at si Josh o Kulapitot. Masaya din naman kaming binati ng ibang mga bloggers na andun na ang matatandaan ko lang na name ay sina...  Daddy Jay , Pao (John Paul), at yung iba na nakalimutan ko ang mga pangalan.. Memory gap!

Ako, Si Senyor at Si Suplado (nakaw na litrato galing kay AXL)
Sa totoo lang ilang pa din ako makipagkita sa ibang bloggers unless close na close na kasi sa blogospero pa lang. Pero alam niyo may natutunan din ako sa tuwing makikipag meet ako sa ibang bloggers...

  • Ang pagbuo at pagkakaroon ng mga bagong kaibigan ay hindi lang matatagpuan sa opisina, sa paaralan, sa bahay, sa simbahan.. yung iba makikilala mo din sa blog world, sa internet, sa twitter o facebook.
  • Maraming kang matutunan sa buhay ng ibang bloggers kapag nakita mo sila sa personal. Marinig ang bawat kwento ng buhay nila at kung pano sila nagsimulang mag blog.
  • Masaya makipag usap o makipagkita minsan sa mga taong kapareho mo ng hilig gawin sa buhay..--- pagiinom, pambabae, pagsusugal... Pagsusulat at Pag-blog. 
Bago ko pala makalimutan, ang karamihan sa mga na-meet ko nung Friday ay myembro ng PBO (Pinoy Bloggers Outreach) na may gagawing Bazaar sa Pasig Capitol Community Church sa darating na February 24, 2013. Ayun! kaya punta na.

Dinner Time








Pasenya na pala dun sa mga nakalimutan ko ang mga blog at name. Pasensya na medyo tumatanda na eh. Lol.. Comment na lang kayo dito at iwan ang bloglink niyo at nang ma follow ko kayo. Again, #AMASORRY... Hug ko na lang kayo... para di magtampo.

Maraming Salamat! Sa uulitin as sa muling pagkikita...

ELEMENTALIA: Gintong Bakal na Pluma

Borrowed photo from google

PAUNANG SALITA: ANINO AT PANAGINIP

Nagising si Daina sa loob ng isang kweba na walang saplot at duguan. Isang maliit na puting tela ang tanging  nakabalot sa kanyang hubad na katawan. Sa di kalayuan kung saan siya nagkamalay ay natanaw niya ang katawan ng ibat ibang uri ng nilalang na di niya pinagkilanlan. Nabalot siya ng takot kaya pinilit niyang tumayo para usisain kung ano ang nangyari sa kapaligiran. Habang iniikot niya ang kaloob-looban ng kweba ay nakarating siya sa isang bukal na ang tubig ay kasing linaw ng salamin kaya naisipan niyang linisin ang dugo sa kanyang katawan. Habang naglilinis siya ay bigla siyang nakarinig ng boses ng isang babae mula sa bukal.

"Gising ka na pala Daina." Sambit ng boses. 

"Ha? Sinong andyan?" Ang utal na sagot ni Daina.

"Hindi mo ba ako nakikilala?"

"Sino ka ba? Magpakita ka sa akin." Ang kabadong sambit ni Daina.

"Tumingin ka sa bukal. Makikita mo kung sino ako." Sagot ng boses. 

"Ha? Ang nakikita ko sa bukal ay ako. Pano nangyari ito?

"Oo, tama ka Daina. Ako at ikaw ay iisa. Ako ang nasa loob mo na matagal nang gustong kumawala. Sa wakas ay naisakatuparan na rin natin ang matagal na nating pinapangarap."

"Anong pinapangarap? Anong pinagsasabi mo? Di kita maintindihan." 

"Hindi mo ba matandaan ang nangyari? Kung ano ang ginawa mo sa mga kawawang nilalang sa loob ng kwebang to?" Ang pagtatanong ng boses.

"Hindi. Wala akong maalala. Hindi ko kayang gawin ang ganyang bagay. Hindi totoo ito." Pagsisigaw ni Daina.

"Wala kang maalala? Balikan mo ang lugar kung saan ka nagkaroon ng malay. May makikita kang ginintuang pluma at isang itim na libro. Doon mo makikita at mababasa ang mga nangyayari. Pero nais kong sabihin sayo na kagusuhan  mo ang nangyari."

Sa takot ni Daina ay agad siyang tumakbo palayo sa bukal. Sa pagtakbo niya ay hindi niya napansin ang isang malaking hoyo sa unahan na dahilan ng kanyang pagkahulog at mawalan ng malay.

Sa muling pagising ni Daina ay napansin niyang buhat-buhat siya ng isang lalaking hindi niya kilala. Naaninag niya ang mukha ng lalaki na mapayapa pero kakaiba. May pinta ang mukha ng lalaki, at may kakaibang liwanag itong taglay, nakasuot ng maputi at matingkad na damit na may tela na sing lambot ng bulak. Sa unang tingin ni Daina ay isang anghel ang may buhat sa kanya. Hindi na inalintana ni Daina kung sino ang lalaking iyon dahil sa sakit na kanyang naramdaman ay tuluyan na siyang nakatulog ng mahimbing.


SIMULA AT PAGKAMULAT

"Daina! Daina! Anak! Gising!"

Pilit na minulat ni Daina ang kanyang mata at sa kanyang pagkamulat ay hinid niya maalala ng buo ang nangyari. Ang tanging bagay lang na bumabalik sa kanyang isipan ay ang libro at ang pluma.

"Daina, bilisan mo na diyan at baka mahuli ka pa sa klase mo." Sigaw ng kanyang ina na naghahanda ng almusal sa kusina.

"Oo, pababa na mama. Hayy, bakit wala na naman akong matandaan ang panaginip ko. Ilang gabi na rin na paulit ulit ang ganun pero wala pa rin akong maalala" Ang pagtataka ni Daina habang pababa nang hagdan.

"Andyan ka na pala. Bilisan mo at baka ma late ka pa. Tandaan mo unang araw ng pasukan ngayon." 

Hindi maiwasan ni Daina na mairita sa boses ng kanyang Ina. Pero alam niya na mahal siya nito at kahit matanda na siya ang ginagawa pa rin siyang bata dahil na rin sa nagiisang anak siya at tanging silang dalawa na lang ang magkasama sa buhay.

Matapos kumain ng agahan ay agad na umalis si Daina papasok sa paaralan. Nasa ikalawang taon sa kolehiyo na siya kaya masaya siya na makita ulit ang mga kabigan sa paaralan. Pero sa likod ng saya ay di pa rin mawala sa isip niya ang panaginip na hanggang ngayon ay di pa rin niya maalala.

Pagdating sa paaralan ay agad siyang binati ng kaibigan niyang sina Beca and Jethro.Si Beca ang pinakamalapit na kaibigang babae ni Daina. Maganda, matalino at medyo may pagka astigin sa pananalita si Beca. Siya ang tipo ng babae na walang hiya sa katawan na kahit saan ay magaayos ng kanyang damit panloob na sumingit sa kanyang kuyukot. Si Jethro naman ay ang kasintahan ni Beca na isang photographer sa Spotlight; ito ang opisyal na peryodiko ng kanilang paaralan; habang si Daina naman ay isa sa mga manunulat nang nasabing peryodiko; Kaya naman ay kahit saan sila pumunta ay may dala-dalang kamera si Jethro.

"Dainnaaaa... andito ka na pala. Kamusta ang bakasyon mo?" Ang maingay na sigaw ni Beca kay Daina na parang puta na nakahanap ng parokyano. 

"Ahhh... okay lang naman." Ang maikling sagot ni Daina.

"Hay naku dumating na naman ang kontrabida. Im sure aagawin na naman sa akin ang atensiyon ng kasintahan ko." Ang pabulong na sabi ni Jethro habang nakatitig sa dalawang magkaibigang nagyayakapan.

"Sumama ka sa amin mamasyal maya pagkatapos ng klase ha!"

"Huh? Ahh okay. Pero kailangan ako magpaalam kay Mama na late na ako makakauwi." Mabilis na sagot ni Daina.

"Kamusta na pala yung boyfriend mo na si Andrew?" Pagusisa ni Beca.

"Haaayyy.. hindi ko boyfriend si Andrew. Ok?" Pabulong na sagot ni Beca.

"Siguro iniisip mo siya ngayon no? Magkasama kayo buong summer noh? Aminin.." Pag kantyaw ni Beca.

"Speaking of Andrew, hindi ko na pala siya nakikita bago mag summer. Pumapasok pa ba yun? Ano ba nangyari sa kanya Daina?" Dagdag pangungulit ni Jethro sa dalaga.

"Ahh di ko alam, baka binisita lang ang Daddy niya.  Sigurado ako papasok yun ngayon." Mabilis na sagot ni Daina.

Si Andrew ang isa sa kanilang barkada. Medyo may pagka misteryoso ang dating ni Andrew. Tahimik siya at laging nakatingin sa kawalan. Tanging si Daina lang ang kinakausap niya at pinagkakatiwalaan. Malaking lalaki si Andrew, matipuno at may magandang pangangatawan. Hindi naman maipagkailan na magandang lalaki si Andrew. Dahil sa pambihira ang laki niya kumpara sa mga ka-edad niya ay Andrew Barako ang tawag sa kaniya ng ibang tao. 

Habang nasa loob ng klase si Daina ay hindi siya mapakali sa kanyang kinauupuan. Iba ang kutob niya na may kasamang pag-alala. Pag-alala sa kung ano ang ibig sabihin ng panaginip niya at pag-alala sa kaibigang si Andrew. Para makawala sa pag-aalala ay minabuti niyang magsulat na lang para makalimutan ang nangyari. Binuksan niya ang kanyang bag at kinuha ang notebook at ballpen sa loob nito. Habang kinakapa ang laman ng bag ay may kakaiba siyang naramdaman. Isang pamilyar na bagay ang kanyang nahawakan sa loob ng kaniyang bag. Binunot niya ito at bumungad sa kanya ang libro at ang pluma na nakita niya sa kanyang panaginip. Sa kanyang nakita ay nag-init ang kanyang kalamnan na tila ba may mga alupihan na nagsilabasan dito. Ang sikmura naman niya'y waring bumabaliktad na parang isang ahas ang nakapulupot dito hanggang sa hindi na siya makahinga. Mabilis na lumabas si Daina sa silid at tumakbo papalayo sa ibang tao. Naisipan niyang pumunta sa klinika para humingi ng medisina na pampakalma. Dito ay naabutan si Andrew na kausap ng masinsinan ang Doktor.

"Andrew, Andito ka pala? Kamusta ka na?" Ang nanginginig niyang tanong.

Hindi sumagot si Andrew sa tanong niya sa halip ay mabilis na umalis ang binata palabas ng klinika na tila iniiwasan ng binata ang dalaga. Laking pagtataka ni Daina kung bakit ganun si Andrew sa kanya. Habang papalabas si Andrew sa klinika ay sinundan siya ng tingin ni Daina. Napansin ni Daina na may nagbago sa itsura ni Andrew. Mas naging gwapo at matipuno ang binata. Ngunit maliban sa pisikal na pagbabago ay may kakaibigang naramdaman si Daina kay Andrew. Isang pakiramdam na kailan man ay hindi niya naramdaman sa tanang buhay niya.


Matapos pumunta ng klinika ay hindi na bumalik si Daina sa klase sa halip ay dumiretso sya sa silid aklatan para makapag isip. Habang naglalakad ay may nakasalubong siyang batang babae na marahil ay nasa pitong taong gulang na may hawak na isang apa ng sorbetes. Sa hindi niya malamang dahilan ay napakasama ng titig sa kanya ng batang babae. Lumakas ang tibok ng puso ni Daina at muli siyang kinabahan kaya nagmadali siya sa paglalakad. Nang makarating sa silid aklatan ay humanap siya ng puwesto kung saan walang gaanong estudyante ang nagpupunta. Inilabas niya ang libro at pluma mula sa kanyang bag at sa pagkakataong ito ay muli siyang nabalutan ng kaba at takot ngunit nilakasan niya ang kanyang loob upang malaman ang nilalaman ng nito. Laking pagtataka niya na hindi niya mabuksan ang libro kahit anong pilit niya kaya inusisa niya ito maging ang pluma. Sa kanyang paguusisa gintong pluma ay may nakita siyang nakaukit na mga salita na hindi niya maintindihan. Muli niyang inilapag ang pluma at laking gulat niya nang magliwanag ang mga salita na nakaukit dito. Matapos magliwanag ang mga salita ay mas nagulat siya nang maintindihan na niya ang nakaukit. Binasa niya ang mga salitang ito na nagsasabing...

Rahsia Terletak Di Dalam

Binasa ni Daina ang salita ng paulit ulit at biglang bumukas ang libro. Dahan-dahang niyang binuklat ang bawat pahina ng libro at inumpisahang basahin ang nilalaman nito. Isang mahika ang parang kumawala sa libro na na ikinatog ni Daina. Nakaramdam si Daina ng pagkainit ng katawan na parang nasusunog ang kanyang balat. Sumigaw siya ng malakas ngunit parang walang boses na lumalabas sa bibig niya. Nakaramdam siya ng sakit na parang pinupunit ang bawat hibla ng kanyang kalamnan at tila ba may isang nilalang na gustong kumawala sa kaloob-looban niya.



SAKUNA AT SAKLOLO

Sa loob ng silid aralan ay tahimik na nakikinig sina Beca at Jethro sa kanilang guro nang makarinig sila ng ingay sa labas ng gusali. Lumabas sila para tingnan ito at nakita nila si Andrew na nakikipag away sa ibang estudyante.Mabilis na pinigil ni Jethro ang mga estudyante pati na rin si Andrew.

"Andrew, wag! tigilan mo na yan." Sigaw ni Jethro.

"Ano ba ang nangyayari at bakit mo pinagsusuntok ang mga estudyanteng ito?" 

"Kasi itong mga to ang sama ng tingin sa akin. Parang nakakaloko. Huy! tandaan niyo na pinakaayaw ko ang tinitignan ako ng masama. Kaya umayos kayo nang di kayo masaktan." Pagaamok ni Andrew sa mga duguang estudyante.

Ilang minuto pa ay may narinig silang sigaw ng babae sa ikalawang palapag ng gusali kung saan naroon ang silid aklatan.

"Si Daina!" Sigaw na sabi ng Beca.

"Beca, ayos ka lang ba? Anong nangyayari? Anong nakikita mo?" Nagaalalang tanong ni Jethro sa kasintahan.

"Si Daina, may nangyayari sa kanya sa silid aklatan. Kailangan natin siyang tulungan."

"Anong nangyayari sa kanya?" Tanong ni Jethro.

"Hindi ako sigurado, pero ang alam ko may masamang mangyayari sa kanya kapag hindi natin siya tutulungan."

Mabilis na tumakbo ang magkakaibigan patungo sa ikalawang palapag. Ilang segundo lang ay nakarating agad ang magkasintahan sa silid aklatan. Nagulat sila nang makita si Andrew sa silid aklatan na hinahanap ang pinagmulan ng sigaw.

Nakita nila sa isang sulok si Daina na nakabulagta, nanginginig, nanlilisik ang mga mata at yapos ang kanyang sarili na parang isang batang nangangailangan ng akay ng ina.

Ilang minuto pa ay narinig nila si Daina  na sumigaw na iba ang boses.

"Palabasin niyo ako." Sigaw ni Daina na may boses na di nila mawari.

Bumangon si Daina at lumuhod sabay hawak sa kanyang ulo.

"Ang boses! Ang ulo ko!. May boses sa ulo ko! Wag! Tumigil ka na." Ang sunod sunod na sigaw ni Daina.

Isang boses ng babae ang naririnig ni Daina sa loob ng kaniyang ulo. Boses na nagsasabing pakawalan siya nito. Sa sobrang pagsisigaw ni Daina ay nakita ng kaniyang mga kaibigan ang dugo na lumabas sa ilong at taenga niya. Walang magawa ang mga kaibigan sa nakikita dahil sa sobrang lakas ni Daina na sing lakas ng sampung lalaking toro. At sa tuwing hahawakan nila si Daina ay napapaso sila sa init nito na parang may kakaibang mahika na bumabalot sa katawan niya.

Sa pagsisikap na tulungan nila si Daina ay nabigo sila. Sa sobrang lakas ni Daina ay pati ang lakas na taglay nga mga taong pilit na tumulong sa kanya ang naubos din. .

Ilang minuto ang makalipas ay biglang tumigil si Daina sa kakasigaw. Nakatitig at nanlilisik ang kanyang mga mata at nakatingin sa may bintana.

"Tumigil na ang boses." Bulong ni Daina.

 "Daina, ayos ka lang ba?" Ang nanginginig at nanghihinang tanong ni Beca.

Walang kibo si Daina, patuloy pa rin ang pag titig niya sa may bintana. Sa bintana na may salamin ay naaninag niya ang kanyang sarili ngunit ibang babaeng ang nakikita niya sa salamin. Isang babae na may mahabang buhok ngunit may kung anong pinta ang mukha at kamay. Mayroong isang itim at kumikinang na pakpak ang babae at kung tingnan niya ay parang pakpak ng agila.  Nakasuot ng kitem na damit ang babae na may malambot na hibla. Ngunit kapag tinitigan niya ang mukha ng babae ay mukha niya ang naaaninag niya. Nang tinitigan niya ang mukha sa salamin ay isang kamay na may matalas na kuko ang lumabas sa may likuran niya na biglang tumakip sa kanyang mga mata. Habang nakatakip ang kamay sa kanyang mga mata ay naririnig niya ang boses na nagsasabing...

"Palabasin mo ako Daina..."

"Wag! Tama na! Wagggg... Ahhhggnnhhnnhgg..." Ang walang tigil na sigaw ni Daina.

Habang nagsisigaw si Daina ay isa-isang nagsisigawan ang mga tao na nanunuod sa kanya kasama na ang kanyang mga kaibigan. Tila isang masamang kapangyarihan ang bumalot sa loob ng silid na dahilan ng pagsakit ng ulo nila.

"Ang ulo ko." Sigaw ng isang babae.

"Anong nangyayari, bakit ang sakit ng ulo ko parang sasabog." Sigaw ni Jethro.

"Daina, tumigil ka na. Ahh ang ulo ko." Pasigaw ni Beca sa kaibigan.

"Tulong!!!" Sigaw ng isang magaaral.

"Maawa ka! Tumigil ka na." Pabulong ni Daina sa sarili habang yapos ang kanyang dalawang paa na naka upo sa sahig.

Nahimasmasan si Daina matapos ang ilang minuto. Hinihingal siya at tumayo para usisain ang nangyari. Wala siyang ibang matandaan kundi ang babaeng nakita niya sa salamin.

"Nawala na ang boses at pati na rin ang sigaw ng ibang tao." Bulong niya sa sarili.

Sa pagtayo niya ay nakita niya ang ibang ng mag-aaral sa loob ng silid na nakbulagta at wala nang malay. Sa di kalayuan kung saan siya nakatayo ay nakita niya ang mga kaibigang si Beca, Jethro at Andrew. Nilapitan niya mga mga ito at inusisa ang nangyari sa kanila. Tinignan niya si Beca, wala itong malay at may mga dugo na lumabas sa mata at tenga nito. Gayun din ang kaibigang si Jethro at Andrew pati na rin ang ibang mag-aaral.

Sa kanyang pagusisa narinig na naman niya ang boses ng babae.

"Sabi ko na sayo... Ngayon pagmasdan mo.. pag masdan mo ang ang ginawa mo." Malamig na saad ng boses.

"Nakikiusap ako... tumigil ka na. Maawa ka." Pagmamakaawa ni Daina.

"Diyos ko po. Sana isa ulit itong masamang bangungot. Beca nakikiusap ako gumising ka." Saad niya habang akay ang kaibigan.

"Diyos ko. Kung ano man ang kumitil sa buhay ng mga kaibigan ko pati na rin ang ibang mag-aaral, sana ay bawiin mo na din ang buhay ko." Patuloy na iyak ni Daina habang nakahiga katabi ng kaibigan niyang si Beca. 

Hindi matanggap ni Daina ang mga nangyari. Hindi niya mapapatawad ang sarili sa nangyari sa mga kaibigan niya. Alam ni Daina na may kakaiba sa kanya. Alam din niya na may iba siyang pagkatao. Nais man niyang alamin ang mga kasagutan sa kanyang mga tanong ngunit naubos na ang lakas niya. Para siyang isang lampara na nauubusan na ng gasolina at malapit nang mamatay ang liwanag na tanging nagbibigay sa kanya ng buhay. Pinikit niya ang kanyang mga mata dahil sa gusto na rin niyang matapos ang buhay niya. Pilit pinatay ang liwanag sa puso niya na siyang gabay sa kabutihan at pagkatao niya.

Sadyang malakas ang kapangyarihan na taglay ng babaeng kanyang nakikita. Natalo siya.  Nagpaubaya... Hinayaan niyang lamunin siya ng kadiliman hanggang wala na siyang liwanag na nakikita.


-PAGTATAPOS NG UNANG KABANATA-




Ito ang aking lahok para sa Bagsik ng Panitik 2013 ng Damuhan

Waterfront Insular Hotel Davao | 60th Years in the Hotel Business

Waterfront Insular Hotel was built by a group of investors led by the Ayalas in 1960, it first opened on September 1, 1961 as Islandia Hotel...

Popular Posts