Beauty for Ashes

This past few weeks I've been struggling with something. Most of my closest friends and even my friends here in blogosphere knew what I've been through. It was also evident in my previous post na medyo may pagka-emo ang mga nasusulat ko. Seriously, its not easy. To some of you who supported me in prayers from the bottom of my heart-- Thank you! 

That time, what I did is to accept the fact that I dont have a job anymore. Accepting it is not that easy. I know how hard it is to loose a job and it becomes harder when you know that you need a job to sustain and survive. I am living away from my family so whatever happens to me here, nobody will take care of me. However, I took it as a challenge. I was hurt and troubled after what happened but I tried to make something beautiful out of it. I took it as a wake up call that not all good things in this world will last. I took it as a sign that I need to give my full trust to God and not to myself. 

So, hindi ako nagmukmok kundi naghanap ng bagong trabaho. Hindi sumuko sa pagsubok.
Naghintay... Naniwala.. Nanalig...

After a month without a job, nag enjoy naman ako. Nakapagpahinga at nakapag unwind ng mabuti. Nakapag-isip sa kung ano ang dapat gagawin sa mga darating na araw. 

Nag-apply sa ibat-ibang kumpanya at dumaan sa ibat-ibang panayam.

Hanggang sa nabagot ako sa kakahintay. Tinanggap ko ang isang offer ng dating kumpanya. Masaya at buo ang aking loob na tanggapin iyon. Alam kong mahirap ang trabaho ngunit hindi naman ako ang klase ng tao na madaling sumuko. Alexander kaya ang name ko. Pangalan pa lang palaban na. Lol.

Anyways, OK na sana ang lahat ng biglang tumawag ang isang kumpanya na gusto kong pasukan. Subalit huli na nang sila ay tumawag. Nakapag desisyon na ako na bumalik sa dati kung pinapasukan. 

Naghihinayang. Aliga-ga. Nalilito. 

Gusto ko ang trabaho na iyon. Ngunit may mapapasukan na ako. Maayos na ang lahat. 

Napatanong ako na bakit kailan pa ulit dumaan sa ganitong klaseng dilemma? Nagtanong sa mga kaibigan at kinuha ang kanilang opinyon at hinuha. 

Ngunit naisip ko na mastress lang ako kung pipilitin ko na ituloy doon sa kumpanyang iyon. Ayaw ko na guluhin ang sarili ko. Malaki man ang kanilang offer ngunit dumaan na ako sa ganyan. Ayaw ko na maulit ang naranasan sa dating pinapasukan. Gets nyo?

Marahil may dahilan ang Diyos kung bakit kailangan ko dumaan sa ganun. Baka nais niya na subukin ang aking tatag sa pagdedesisyon. Naniniwala ako na may dahilan siya sa mga nangyayari sa buhay ko

Sa ngayon masasabi kong maayos na ako. Masasabi ko na bumalik na ang dating tiwala sa sarili ko. 

Salamat sa mga tunay na kaibigan na handang dumamay sa akin. Sa aking pamilya na lubos na naniniwala sa aking kakayahan at sa mga taong patuloy na nagsasabing hindi ko kaya ang mga bagay dahil sa inyo naging matatag ako at naging matibay. 

Ganun talaga ang buhay ng tao, minsan dumaraan sa pagsubok, minsan binabagyo ngunit kung marunong lang tayong magtiwalam marahil ay mas mapadali ang buhay natin. 

As long as we know how to make something beautiful, happy and pleasant out of the hardships that we've been through then the world will always be a happy place to live.


Serenity in the Myst

I was cleaning my mailbox (a literal box full of old mails I got from friends and loved ones) when  I saw my old notebook and read this old poem I wrote down many years ago. Wow, Its amazing how puppy love inspired me to write such poem. Ngayon hindi ko na magawa. Lol.

I feel col
As time goes old
Things change so fast
Everything won't last

I hold your hand
They crumble to pieces of sand
And as I stroke your hair
I know, you won't dare to care

A pain I felt
Things that love dealt
And it left me bleeding
Slowly goes to my brain, creeping

As I hug you tight
I feel and see no light
And as I kiss your lips
I no longer feel loves depth

Why do I feel
That your heart is sealed
You have left me behind
And done it without any sign

Now, as I pull you close
Your hands drop loose
And as I ask for love
You shrug and said I no longer have

As I see loves bitter end
Torture and pain you've send
It leaves no direction
To my very evolution

I bid farewell
For love didn't bloomed well
I don't want to feel pain
Never ever will be in vain.


Lesson Learned while Washing Clothes

I was washing my clothes this morning and was in a hurry to get it done so I can do other stuff today. I washed those clothes I wear when I go out to a party or special event, those clothes I always wear when I go out with my friends, when I go to church or when having a dinner with someone. As I keep on soaking those clothes in the bucket and squeezing it with my hands so dirt will come out, bubbles also came out every time I squeeze it. I sort of enjoying what I'm doing when a panoramic view of my life started to came out in front of me. One by one, I can clearly remember those scene of my life. There was a scene when I was still a kid trying to play with my siblings, a scene when I was in high school and had my first crush, the time I was broken-hearted, a scene when I started to lie just to keep myself away from trouble. There is also a picture of me trying to make decision which causes more problems in the end. Another scene of me seeing myself hating someone so much that I already I killed him through my mind. I wonder where it came from. I wonder why was I reminded of those incidents of my life. Those are the worst incident, the biggest mistake, the darkest side of me. 

I tear began to fall from my eyes as my mind keep on asking why. I told myself those are in the past and that's not who I am anymore. I feel guilt. I felt bad about what I did or what have I done in the past. I wipe the tear in my eye and continue washing those filthy clothes. I wish that I can also wash my life in the past. I wish I can do something about it so I wont be reminded of what happened way back. I hope that I didn't do anything bad so I wont jeopardize the goodness in me. But things already happened and it was a reason why. 

I then finished washing my clothes and hang it nicely with a hanger and then put it in the tenter fresh and clean. I then realized that negatives things happened in the past so I will be a better person. I made bad decisions before so it will help me decide better in the future. Negative things happened with a purpose so that good things will come. 

I never regret anything that happened in the past as it reflects who I am today. I believe that everything happens for a reason and with a purpose. I might not understand it today, but soon in the future. Thank God for allowing me to see the bad in me so I wont do negative things again.

I just love washing clothes. Don't you?


Blogapalooza Experience

I was doing my daily blog hop one time when I saw the logo on the side. I got curious and ask the owner of that blog if what is that logo all about. He then told me to register for the upcoming event. I really don't have any idea what is it all about until I check there website and all questions and hesitations have been answered. I immediately registered and then the next day I received an email from Vincent Golangco telling me that they are formally inviting me to be part of the Blogapalooza. The event was held at Fully Booked Bonifacio High Street last September 17, 2011. There were 150 bloggers on the said event and about 50 Partners, Sponsors and Presenters on that day.

I am with my blogger friend and we arrived at the venue 30 minutes ahead of time and because of that we were lucky to have a Planner from Aquabest which is one of the Presenters on that day. Below are the Sponsors and for the very first Blogapalooza. 

 During the event each presenters where given only 5 minutes to present their products/business since the event is only for one day. Each presenters has their own way of presenting their products. Some of them arouse my interest and some of them not probably because some of the products are only for women. Lol. However, I still enjoyed the event and had so much fun.

Let me just highlight some things happened before and after the event:
  • We were one of those early birds who got extra Planner from Aquabest.
  • Bloggers link where printed on the Blogapalooza wall and I'm fortunately that mine was situated on the upper leftmost part of the wall. Take note: Naka Bold pa ha.. lolz. Ang cute tingnan noh? haha
  •  Lunch was served at 12Noon from Italiannis and Drinks are from Aquabest and Healthy First. 
  • One of the Presenters Polecats Manila showcased what they do best and that is Pole Dancing. 
  • Merienda was served by Size Matters Sausage Burgers. Really Delicious burgers. Burp!
  • My number in the event is 002.
  • I won a raffle from Blue water Day Spa. 
  • Giveaways and prizes where given by the Sponors, Partners and Presenters.
  • Goodies inside the loot bag are really amazing.
  • I love my Blue watch from Freestyle Ballers.
  • I dont have the Shift Happens shirt in my loot bag. Lol.
  • A lot of gift certificates from the Sponsors, Partners and Presenters.
  • I got a pink polo shirt from Regatta.
Below are some of the goodies inside our loot bag.

The very first Blogapalooza was a blast. I believe every Blogger, Sponsors, Partners and Presenters had so much fun during and after the event.

Blogapalooza 2 will kicked off probably by November or maybe December, hopefully I will still be included on the rooster of influential bloggers on earth. So better watch out for it!!!


Seeking My Purpose

hiram kay manong
The past few weeks was one hell of a ride. It was a moment of ups and downs. Been into emotional depression that causes my health to go down and I've been sick for weeks. My faith in God and in myself have been tested. For a time, I forgot who I was. I dont remember anymore the same person I used to be when I was a kid. My purpose disappears and in just one blink of an eye I forgot everything I have been dreaming of.

This morning while I was reading the Bible, yes you read it right I read the Bible (did I just mentioned the word read three times in a phrase?..gosh). I was meditating the book of 1 John 1:7 - If we walk in the light, as he is the light... The Blood of Jesus, His Son, purifies us from sin, when a drop of faith reminded me so many things.

Suppose a student doing a science project and experiment on the effect of light and darkness on the growth of the seed. The student gets a mung bean from a store and plant it in four Styrofoam cups and water them. He places the two cups in the sunny window while the other two he places in a dark cabinet. In a couple of days the seedling appears. Few more days, the plant in the dark and the one in the light looks similar. Then little leaves starts to break out from each seeds. Few weeks after, the plant in the cabinet turns yellow and starts to die while the one from a sunny window start to grow big and more leaves will sprout. We therefor conclude that in the experiment a plant needs light in order to survive, to grow, bloom and make seeds.

Same true with our spiritual lives, we need to live in the light for us to grow and bear fruit. Without spiritual guidance and awareness we wont be able to fulfill out purpose, we wont be able to get the fruit of the spirit.

Galatians 5:22-23 describes spiritual fruit as love, joy, peace, patience, kindness, goodness, gentleness and self-control. Continue living in the light will gain us the these fruits.

For a moment, I forgot to claim this spiritual fruit. I became impatient and never kind. I forgot to thank God for every blessing and forgot to understand and trust His plan and purpose for my life.

Today's Prayer:

Dear Lord, I thank you for every blessings that you have showered. I thank you for every opportunity you have laid. Starting today, I will trust and obey and believe in your plans. I thank you for your mercy and love. Thank you that everytime I stumble, your loving arms is always ready to carry me. Amen.


Found In The Middle

When I woke up this morning and preparing myself for my job interview. I ask God, through my thoughts, if this job is really for me. I ask If He had a better plan for my future. I know I wont get an answer immediately. It takes a while. It's a process. It should start in me.

Then I evaluate myself for the past few months about things that I did and accomplished, if any. I always found myself in the middle. You know, I always play safe in everything that I do, always making sure that I am pleasing in the sight of others. But what about God? Did I please Him with what I am doing? I guess not. Maybe thats the reason why I am suffering and encountering problems upon problems because I am always in the middle. I never step out of my comfort zone. I never came out according to what God wants me to be. I am never that strong. Never! Not until now.

Today, I am praying for peace of mind and serenity of my heart. Lord, give me the strength that I need for me to move on with life. Give me more reason to live and never stop granting me the desire to continue loving you in every way I can. I am a sinner and I accepted it. I also believed that I am forgiven and I'm claiming it. I can never do it without you and you are the source of life and of love. I offer my life unto you as long as I live. I pray in Jesus name. Amen.


Before I was just nothing
Roaming around like waiting for something

Until you formed my inmost being
There it began what I call living

Somewhere between the black and white
Somewhere between the darkness and light
In between the old and new
Somewhere in the middle you found me

Its amazing that you lavish me with such extravagant love
You accepted me even when I'm mad
You embrace me with your grace even if you are covered with such glory
Even if somewhere in the middle you found me

I keep on asking, "Do I really deserve such mercy?"
I am nothing and you are everything
You carry me  when storm surrounds me
You help when the warrior inside me is weary
Even if somewhere in the middle you found me

Somewhere between the boat and the smashing waves
Somewhere between the highs and lows
In between the whispers and the blows
Somewhere in the middle you found me

Lord I never cease to praise you
I always take refuge in you
It doesnt really matter even if you caught me in the middle
Coz I know you're the God who always cares

Bunso, Pahiram ng Laruan

PAALALA: Ang kuwento sa ibaba ay isang gawain ng makulit na imahinasyon. Ang mga karakter, pangyayari at dyalogo ay iginuhit mula sa imahinasyon ng may akda at hindi nangangahulugan na makatotohanan. Ano mang pagkakahawig sa aktwal na kaganapan o tao, buhay man o patay, ay sadyang hindi sinasadya.

Isang garapong holen na may ibat ibang disenyo at kulay ang nakita ni Ariel na nakatago sa sulok ng tokador. Nahumaling ito sa masasaya at kaakit-akit na kulay kaya't kinuha niya ito at pinaglaruan. Masayang pinaglalaruan ni Ariel ang mga holen na tila ba ay wala nang bukas. Alam niya na ang garapon ng holen ay pagmamay-ari ng kanyang kuya na si Rhuel. Mahilig mangolekta ng holen na may ibat-ibang disenyo, kulay at laki si Rhuel. Isang garapon na ang koleksyon niya kaya hindi niya ito basta basta nilalabas sapagkat mahalaga sa kanya ang mga ito. 

"Nay, nakita mo po ba ang mga holen ko sa tokador?" Ang pagalit na tanong ni Rhuel sa kanyang Ina na nagluluto sa kusina. 

"Abay, hindi anak. Baka yung kapatid mo may alam". Ang sagot ng kanyang Ina.

"Ariel! Ariel! Nasaan ka? Ariel!" Galit na tawag niya sa bunsong kapatid. 

Dali-daling binalik ni Ariel ang mga holen sa garapon ngunit huli na ito nang makita siya ng kuya niya na puro putik ang mga malilinis na holen nito. 

"Ikaw talaga, pakialamiro ka sa gamit ng may gamit. Bakit mo pinakialaman ang holen ko. Diba sabi ko sayo na wag mong galawin ang mga laruan ko." Galit sabay palo sa bunsong kapatid.

"Kuya, sorry na hiniram ko lang naman saglit eh at ibabalik ko naman agad." Paliwanag ng kapatid.

"Hiniram? Nagpaalam ka ba sa akin?" Galit na may kasamang suntok sa sobrang galit nito.

Duguan ang nguso ni Ariel ng maabutan ng Inang pinagsusuntok ni Rhuel. Inawat ng Ina ang dalawa at pinagalitan si Rhuel sa masamang pagtrato sa kapatid.

"Rhuel, laruan lang yan. Bakit ganyan ka sa kapatid mo. Mas mahalaga pa ba ang mga laruan mo kesa sa kapatid mo? Hindi tama ang ginawa mo. At ikaw naman Ariel, sa susunod magpaalam ka kung may gusto kang hiramin sa kapatid mo. Mali ang ginawa mo." Pangaral ng Ina sa dalawa. 

Dahil sa insidenteng iyon, naging mainitin na ang ulo ni Rhuel sa kapatid. Halos hindi na niya ito kinikibo at sinasama sa mga laro at pilit na iniiwasan maging sa pakikipaglaro kasama ang ibang bata sa kanilang lugar.

Ilang taon na din ang lumipas at tila nabaon na sa limot ang alitan ng magkakapatid. Ang dating sigalot ay napalitan ng pagmamahalan at paguunawaan. Naging tagapagtanggol si Rhuel sa kapatid  tuwing may nangaapi nito sa eskwelahan. Natuwa ng lubos ang kanilang mga magulang sa ipinakitang pagmamahalan ng dalawa. Si Ariel naman ay nakabuo ng kompiyansa sa sarili dahil na rin sa tulong ng kapatid. Naging malapit sila sa isat-isa at kahit na anong bagay ay pwede nilang pag usapang dalawa. Kahit na ito man ay kakulitan o kalokohan. Tumatak sa utak ni Ariel na wala siyang ibang hiling kunti manatili ang matibay na samahan nila ng kuya niya. Gagawin niya ang kahit na ano wag lang mawala ang nakatatandang kapatid.

Sa sobrang lapit ng dalawa ay minsan naikwento ni Ariel sa kapatid na may nagustuhan siyang babae. Natuwa naman si Rhuel sa ibinalita ng kapatid. Wala nang mas hihigit pa sa kaligayahang naramdaman nito. 

"Kuya, tulungan mo naman ako oh. Kasi hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. May gusto kasi akong babae pero natatakot ako sabihin sa kanya kasi baka masira pagkakaibigan namin." Ang pagtatapat ni Ariel sa Kapatid.

"Huh!? Bakit naman? Anong kinakatakot mo? Teka, si Jane ba ang tinutukoy mo? Yung best friend mo?" Ang tanong ni Rhuel. 

"Oo, Kaso natatakot ako baka di niya ako gusto eh. Masakit ba ma basted?" Ang tanong nito sa kapatid.

"Alam mo normal lang masaktan ang importante eh nasabi mo sa kanya na mahal mo siya. Gusto mo tulungan kita. Ako magiging tuloy nyo?". Saad ni Rhuel.

"Talaga kuya tutulungan mo ako?" Masayang tanong ni Ariel.

"Oo naman syempre kapatid kita at gusto ko na magiging masaya ka."

"Salamat kuya." Sabay akbay sa kapatid. 

Makalipas ang ilang buwang pagsasama at paglabas-labas ni Ariel at ni Jane ay andun pa rin yung takot sa loob niya. Hindi niya kayang ipagtapat ang kanyang nararamdaman sa magandang dilag. Dito na umeksena ang kanyang kuya Rhuel na tumulong sa kanya sa panliligaw. 

Isang araw..

"Jane, may pinapabigay pala ng kapatid ko sayo." Sabay abot ang isang dosena na mapupulang rosas. 

"Huh!? Bakit daw? hindi ko naman birthday at wala namang mahalagang okasyon."

"Hmmm. ewan ko, gusto ka ata ng kapatid ko." Pagtatapat ni Rhuel. 

"Eh bakit di siya ang magsabi? Bakit ikaw ang nagsabi?" Tanong ni Jane

"Baka nahihiya lang siya." Ang mabilis na sagot ni Rhuel sabay titig sa mga mata ni Jane.

"Alam mo Rhuel, pakisabi kay Ariel na kung mahal niya ako sabihin niya yung totoo kasi matagal ko na hinihintay marinig sa kanya yun." Ang pagtatapat ni Jane.

Mabilis na iniwas ni Rhuel ang pagkakatitig kay Jane ng marinig ang mga katagang iyon. 

"Ah ok. Sige sasabihin ko sa kanya." 

Nababagabag si Rhuel sa tuwing nakikita niya si Jane. Hindi niya maipaliwanag ang kanyang nararamdaman. Natatakot siya sa posibleng mangyayari kapag ipinagpatuloy niya ito. Alam niya na masasaktan niya ang kapatid ngunit sadyang malakas ang kapit ng kanyang nararamdaman na tila ba wala siyang pakialam sa kung sino man ang masaktan makuha lang ang gusto nito. 

"Kuya, ano daw sabi ni Jane?" Masiglang tanong ni Ariel sa kapatid. 

"Huh!? Ah eh... Sabi niya may gusto na daw siyang iba eh. Ang tagal mo daw kasi. Ang bagal mo daw kaya ayun sinagot na niya yung ibang nanliligaw sa kanya." Ang pagsisinungaling ni Rhuel. 

"Ah ganun bah? Nakakalungkot naman. Nahihiya ako makipagkita sa kanya. Ang sakit pala ma basted kuya." Ang malungkot na sabi nito.

"Ok lang yan. Ganun talaga pero wag ka mawalan ng pag-asa marami pa diyan." 

"Buti na lang andito ka kuya, salamat ha."

Ipinagpatuloy ni Rhuel ang kanyang nararamdaman kay Jane at ginawa ang lahat para lang mapasagot ang dalaga. 

"Oh Rhuel, ano na sabi ng kapatid mo? Hindi ba niya ipagtapat ang nararamdaman niya? Bat ayaw niya magpakita? Ang bagal niya." Ang pangungulit ni Jane kay Rhuel.

"Jane, may aaminin ako sayo. Ang sabi kasi ni Ariel eh hanggang kaibigan lang daw ang turing niya sayo. yung mga bulaklak ay pasasalamat lang daw bilang isang tunay na kaibigan. Yun lang daw yun at wala nang iba." Pagsisinungaling ni Rhuel kay Jane.

"Hindi ako naniniwala. Ramdam ko na mahal ako ni Ariel. Natatakot lang siya na sabihin sa akin ang totoo." Naiiyak na sagot ni Jane.

"Oo Jane, yun ang totoo. Maniwala ka sa akin. Mas makakabuti kung kalimutan mo na si Ariel. Mas makakabuti kung ibaling mo na lang ang pag-ibig mo sa iba." Sabay yakap kay Jane. 

Naisip ni Jane na mas makakabuti nga na kalimutan at ibaling ang pagtingin sa iba. At dun niya nabigyang pansin ang importansyang binibigay ni Rhuel sa kanya. Nabaliwala at nakalimutan ni Rhuel ang kapatid. Hindi na sila nagkaroon ng gaanong panahon para makapag-bonding. Sa lahat nang bagay ay si Jane na ang inuuna nito.

Lingid sa kaalaman ni Ariel, si Jane at si Rhuel ay may ugnayan na. Hanggang isang araw ng maabutan ni Ariel si Jane sa bahay nila. 

"Jane? Anong ginagawa mo dito?" Masayang tanong nito sa babae.

"Huh!? Ah eh dinalaw ko lang yung kapatid mo. Kamusta ka na?" Ang sagot nito kay Ariel.

"Dinalaw mo kapatid ko? Panong dinalaw? Hindi ko maintindihan." Ang naguguluhang sagot ni Ariel. 

"Ahh so di mo pa pala alam. Ito talagang kuya mo masyadong masikreto. Kasi kami na ng kuya mo. Hindi ba niya sinabi sayo?" Ang sagot ni Jane.

"Kayo na ni Kuya? Pano naging kayo? Wala siyang sinabi sa akin?" Ang malungkot sa sambit ni Ariel habang papalabas ang kanyang kapatid galing kusina. 

"Ariel?" Ang kinakabahang tanong ni Rhuel.

Nakatitig lamang si Ariel sa kapatid habang lumuluha ang mga mata. Walang kibo at di maipaliwanag ang dahilan kung magagalit ba siya sa panloloko ng kapatid o matutuwa para sa kanilang dalawa. Agad na pumasok si Ariel sa kanyang silid at isinara ang pinto.

"Ariel, kausapin mo naman ako. Gusto ko magpaliwanag sayo. Gusto ko sabihin sayo ang totoo pero ayaw kitang biglain at masaktan." Ang paliwanag ni Rhuel habang kumakatok sa likod ng pintuan. 

"Rhuel, anong nangyayari? Hindi ko maintindihan kung bakit ganun ang reaksyon ni Ariel. May hindi ba ako alam dito?" Ang tanong ni Jane. 

"Wala naman, ipapaliwanag ko sayo ang lahat mamaya. Kakausapin ko lang yung kapatid ko." Ang sagot ni Rhuel.

Hindi malaman ni Rhuel ang nararamdaman. Alam niyang mali ngunit masaya siya sa ginawa niya. Nasa sa kanya na ang babaeng pinakamamahal niya ngunit kapalit nito ay ang masaktan ang kaisa isang taong mahalaga sa kanya. Pumasok si Rhuel sa silid upang kausapin si Ariel. 

"Ariel, pwede ba tayong mag-usap?" Ang pagmamakaawa ni Rhuel. 

"Ano pa ang pag usapan natin? Niloko mo ako. Nagsinungaling ka sa akin. Akala ko kapatid kita. Akala ko mapagkakatiwalaan kita. Pero hindi pala. Nagkamali ako." Ang umiiyak na sagot sa kapatid.

"Alam ko mali ako. At nagsinungaling ako at hindi sinabi ang totoo. Patawad. Nagmahal lang ako. At hindi ko kaya na mawala si Jane sa akin. Ramdam ko na siya na ang babae para sa akin. Kaya sana maintindihan mo ako. Alam ko na nasaktan kita at mahal mo si Jane, hindi ko sinasadyang mahalin siya. Nahulog ang loob ko sa kanya at alam ko din na mahal niya ako. Aaminin ko mahal ka ni Jane ngunit ang tagal niyang naghintay para ipagtapat mo sa kanya yun." Paliwanag ni Rhuel. 

"So kaya mo siya sinulot sa akin dahil sa ang bagal mo? Dahil sa torpe ako? Dahil ba sa wala akong lakas ng loob para sabihin sa kanya ang totoo? Ginamit mo ang kahinaan ko para sa kaligayahan mo." Sambit ni Ariel. 

"Bakit mo nagawa sa akin to kuya? Sa lahat ng tao sa mundo, ikaw pa!? Bakit? Ano ba ang kasalanan ko sayo para gawin mo sa akin to? Dahil ba sa kasalanan ko noon na ginalaw ko yung holen mo kaya ngayon ka gumaganti sa akin? Dahil ba dun kuya? Hanggang kailan mo ako patatawarin sa kasalanang matagal ko nang ginawa. Hanggang sa kaisa-isang babaeng mahal ko aagawin mo sa akin parang lang makaganti ka?" Ang pagpapatuloy ni Ariel. 

"Kuya, alam mo na mahal na mahal ko si Jane. Alam mo na siya lang ang gusto ko sa tanang buhay ko. Pero wala na. Inagaw mo na. Oo may kasalanan ako sayo noon. Kinuha ko ang laruan mong holen pero wag naman sana pagbayarin ako sa pagkuha sa babaeng pinakamamahal ko. Kunin mo na ang lahat sa akin kuya wag lang si Jane. Ibibigay ko sayo lahat ng laruan na gusto mo, wag lang siya." Pagmamakaawa nito sa kapatid. 

"Ariel, hindi ganun kadali yun. Hindi ganun kadali ang gusto mo. Nagmamahalan kami ni Jane. Gusto ko maintindihan mo ang lahat. Hindi ko ito ginawa para saktan ka at gantihan ka sa kasalanan mo noon. Hindi ko gustong gawin ito pero mahal ko siya. Ariel, sayo na lahat ng laruan ko wag lang si Jane. Hindi ko siya kayang ibigay sayo. May dahilan kung bakit kami andito ngayon. Hindi ko siya pwedeng ibigay sayo." Paliwanag ni Rhuel.

"Bakit kuya? Bakit hindi? Una siyang naging akin." Galit na sagot ni Ariel. 

"Dahil... dahil.. buntis si Jane. Magkakaroon na kami ng anak." Pagtatapat nito sa kapatid.

Doon gumuho ang mundo ni Ariel nang marinig ang mga salitang iyon. Alam niya na sa pagkakataong iyon ay wala na siyang laban sa isang sanggol na nasa sinapupunan. Alam niya na kahit ano pa man ang gawin niya ay hindi na niya mababago ang lahat. Alam niya na may dahilan ang lahat kung bakit ganun ang nangyari. Alam niya na sa puntong iyon ay kailangan na niyang tumigil sa kahibangan niya. 

"Ariel, gusto kong ipagtapat sayo ang mga ito ngunit naunahan ako ng takot. Mahal kita bilang kapatid ko at walang makakapagpabago dun. Ikaw lang ang nagiisang kapatid ko. At sa darating mong pamangkin gusto ko na may tito siya na katulad mo. Gusto ko ikaw ang magiging pangalawang ama niya. Yun ang hinihiling ko sayo. Sana patawarin mo na ako." Pagmamakaawa ni Rhuel. 

Walang tigil sa pag-iyak si Ariel sa mga katagang narinig sa kapatid. Tila ba nawala ang galit nito sa loob at napalitan ng pagmamahal sa kapatid at sa darating na pamangkin. Naisip niya na mas masaya kung may isang sanggol sa bahay nila. Mas masaya at may bagong siyang lalaruin at aalagaan. 

"Kuya, pinapatawad na kita. Patawarin mo rin ako sa kasalanang nagawa ko noon at pati na rin ngayon. Ipinapangako ko na mamahalin ko ang anak mo at aalagaan siya. Magiging mabuting tito ako para sa kanya." Naiiyak na sambit ni Ariel sabay yakap ng mahigpit sa kapatid. 

"Maraming salamat Ariel. Masayang masaya ako ngayon." Natutuwa at naiiyak na saad nito

"Tama na nga to, halika na at ipakilala mo ako ng mabuti sa magiging asawa mo." Nakangiting saad ni Ariel. 

Lumabas ang dalawa sa silid na may ngiti sa kanilang mga labi. Doon napatunayan ng magkakapatid na kahit anong bagay pala sa mundo ay walang makakapaghiwalay sa kanila kahit laruan man o ibang tao na pilit silang paghiwalayin. Sadyang matimbang ang dugo kesa tubig o kahit ano  mang bagay sa mundo. Kahit na nagsimula sa di maganda ang relasyon nilang magkakapatid, kahit nagsimula ang hidwaan dahil sa isang laruan ngunit hindi pa rin ito naging dahilan para hindi magkaayos ang dalawa. Mas lalong tumibay ang relasyon nila at dahil na rin sa bagong supling na dumagdag sa pamilya nila.

Makalipas ang ilang taon....

"Tito Ariel, gising ka na. Mamamasyal tayo ngayon diba?" Ang pangungulit ng anim na taong gulang na bata habang natutulog si Ariel. 

"Huh!? Ngayon ba yun!? Naku late na ako nagising. Sorry na mahal kong pamangkin. O siya sige san mo gusto mamasyal?" Tanong nito kay Nathan habang yakap yakap niya ito.

"Ahh.. sa park po tapos punta tayo ng mall, tapos promise mo sasakay tayo ng tiyubibo, tapos kakain tayo, tapos bibili tayo ng madaming madaming laruan." Ang makulit na sagot ni Nathan sa kanya.

"Ahh ang dami mong gustong gawin ha. Sige gagawin natin yan lahat. Pero maliligo muna si Tito Ariel kasi mabaho pa ito." 

"Yehey! Sige tito bilisan mo ha. I love you." Sagot ni Nathan sa kanya.

Masayang niyakap ang pamangkin na nagpupumiglas sa kanyang mahigpit na yakap dahil na rin sa mabahong hininga nito. Sadyang ganun lang magkulitan ang mag-tito. Mula noon ay walang oras o araw na hinahayan si Ariel na di makita ang pamangkin. Nagpapasalamat si Rhuelsa kapatid dahil na rin sa pagmamahal nito sa kanyang anak na si Nathan at pati na rin sa kanyang sariling pamilya.


Likhang-lahok para sa kategoryang Maikling Kwento ng Ikatlong Saranggola Blog Awards

Saranggola Blog Awards 3


Panganganinag Ng Isang Pangarap

Nagising ako sa sinag ng araw na dumampi sa aking mga pisngi. Maganda at maaliwalas ang panahon kaya naisipan kong bumangon ng maaga, magkape at tumambay sa labas ng aming bahay. Dumiretso ako sa isang duyan na tambayan naming magkakapatid noong mga bata pa kami. Habang nakaupo sa duyan at hawak ang isang mainit na tasa ng kape, bumalik sa aking alaala ang panahon ng aking  kamusmusan. Sa mismong duyan na ito nagumpisa ang aming tawanan, kulitan at magdamagang kwentuhan. Minsan sa isang usapan naming magkakapatid natanong ni Mama kung ano ba daw ang pangarap namin sa buhay. Si Kuya nangarap na maging seaman. Ang aking kapatid na babae ay nangarap na maging isang nurse at yung isa naman ay teacher. Ako? Simple lang ang pangarap ko, ang maiahon sa buhay ang aking pamilya, ang matulungan ang aking mga magulang sa gastusin sa pagpapaaral ng bunsong kapatid ko at maibigay sa aking pamilya ang buhay na masagana.

Humigop ako ng kaunting kape at humiga sa duyan habang pinagmamasdan ang kalangitan. Naisip ko na ilang taon na din pala akong namamasukan sa iba't-ibang pribadong kumpanya dito sa ating bansa. Nagturo ako ng tatlong taon sa isang pribadong eskwelahan noong nasa Davao pa ako, naging isang call center agent, at naging isang HR sa isang sikat at kilalang kumpanya dito sa Makati. Aaminin ko na hindi naman talaga ganoon kalaki ang kinikita ko. Sapat lang ito para sa pang araw-araw na gastusin ngunit minsan hindi sapat ang kinikita ko kadabuwan dahil na rin sa mga responsibilidad na nakaakbay sa aking balikat. May kaunting ipon naman ako pero para iyon sa oras ng kagipitan at pangangailangan.

Dati ko pang inasam na kumita at makapag ipon ng malaki para na rin matulungan at maiahon ang aking pamilya. Doon ko naisipan na subukin at pangarapin ang mangibang bansa. Ilang beses din akong sumubok ngunit lagi akong bigo. Nag-apply ako bilang isang guro sa Estados Unidos, nakapasa sa panayam at binigyan ng pagkakataon na mapabilang sa mga ipadadala doon. Noong una, buong akala ko ay mabilis kong maabot ang pangarap na iyun, ngunit hindi pala madali. Ang inaplayan kong ahensiya kung saan ako nakapasa ay hindi lehitimo ayon POEA. Nanlumo ako ngunit masaya na rin sa kabilang banda sapagkat hindi pa ako nakapagbigay ng pera para sa pag poproseso ng mga dokumento.

Naging leksyon sa akin ang karanasan na iyon ngunit hindi nakapagpabago sa pangarap ko na mangibang bayan.

Naisip ko na siguro nga ay swerte lang ang mga taong nabibigyan ng pagkakataon makapagtrabaho at manirahan sa ibang bansa kagaya na lang ng aking tiyahin na nasa bansang Japan. Hindi naman niya pinangarap na mamuhay at magtrabaho sa bansang iyon ngunit nabigyan siya ng pagkakataon. Isa siyang guro sa isang Japanese school dito sa ating bansa. Nagbago ang takbo ng kanyang buhay nang makapangasawa siya ng isang Hapones na nakilala niya sa kanyang pinapasukang paaralan. Sa isang iglap lang ay napagdesisyon nila na doon na manirahan sa bansang Japan. Dahil na rin sa walang alam sa kung anong klaseng buhay mayroon sa Japan, sa umpisa ay nahirapan siyang kumilos at mamuhay ng maayos. Ngunit hindi niya hinayaan ang sarili na mabigo bagkus ay pinag-aralan ang lenggwaheng banyaga, nagsumikap sa kung anong kakayahan meron siya at natutong makisalamuha sa ibang tao. Matiyaga siyang nagsimula sa wala ngunit ngayon ay masaya na siyang namuhay sa piling ng kanyang kabiyak.

Ilang taon na din ang aking tiyahin doon at minsan na din niya akong tinulungan para makapag Japan ngunit talagang mailap sa akin ang pangingibang bayan. Sinubukan kung mag apply bilang isang English teacher sa bansang iyon ngunit negatibo ang resulta. Kailangan ko munang manirahan sa Japan upang makapagturo at kailangan pagaralan ang kanilang salita upang hindi mahirapan sa pakikipag-usap.

Bumangon ako sa aking pagkakahiga sa duyan at humigop ng kaunting kape na sa pagkakataong ito ay medyo nabawasan ng kaunti ang init ngunit patuloy pa rin ako sa pag higop nito. Matapos ay itinuon ang tingin sa mga naglalarong ulap at doon ko naalala ang kwento sa akin ni Kuya Ed na nagtatrabaho sa bansang Singapore. Isa siya sa mga inspirasyon ko at siya ang patunay na sa pamamagitan ng pagsusumikap ay maabot mo ang iyong pangarap. Mahirap lang sila noon at magsasaka ang tatay niya. Hindi madali ang buhay sa kanya sapagkat kailangan niyang dumaan sa sakit at hirap bago maabot ang inaasam na pangarap. Nakwento niya na dahil sa kahirapan ay inalipusta sila ng kanyang mga kamag anak. Ngunit hindi sila sumuko ng kanyang pamilya. Umalis ang kanilang ama para sa isang trabaho sa ibang bansa. Tumatak sa musmos niyang isipan na kailangan din niyang kumayod para matulungan ang pamilya. Nagsumikap at kumayod para sa ikabubuti ng kanilang buhay. Lakas ng loob ang pinuhunan ni Kuya Ed. Nang makapagtapos siya ng pag-aaral ay sinubukan niyang mag apply sa isang ahensiya. Sa pamamagitan ng tiyaga at galing ay nahigitan niya ang mahigit isang daang aplikante para sa trabaho papuntang Singapore.

Sa bansang iyon inumpisahan niya Kuya Ed na baguhin ang takbo ng kanyang buhay. Sinimulang tuparin ang bawat mithiin at pinakita sa mga kamag anak na umalipusta na kahit mahirap ang buhay basta't may pangarap at patuloy na pagdarasal ay kaya nitong baguhin ang takbo ng buhay.

Sinuri ko ang aking sarili at kinumpara base na rin sa naging karansana ng aking Tiyahin at ni Kuya Ed. Tinanong ko ang aking sarili kung meron ba akong tiyaga, tiwala sa sarili, tatag at lakas ng loob kung sakali man na mabigyan ako ng pagkakataon na mapabilang sa labing isang milyong OFW na nagkalat sa buong mundo? Tama nga ba ang motibo ko na pansarili lamang at para sa pamilya ko kaya ko gusto magtrabaho sa ibang bansa? Pano naman ang bayan na iiwanan ko? Ano naman kaya ang maibahagi ko sa bayan ni Juan kung sakali mang lilisanin ko ito kapalit ng aking pangarap?

Tumayo ako sa kinauupuang duyan, kinuha ang tasa ng kape at ininom ang natitirang laman nito. Ngumiti ako sapagkat alam ko na ang dapat kong gawin. Patuloy parin ako sa aking pangarap ngunit bago ko lisanin ang bansang nag-aruga sa akin ay kailangan kong ipakita ang pagbabago. Kailangan ko munang magsumikap at magtiyaga sa kung anong trabaho meron ako dito. Hindi nangangahulugan na titigil ang pangarap ko, ito'y umpisa pa lamang ng pagbabago. Asahan niyong mapagtagumpayan ko rin ito.

Likhang-lahok bilang pagsuporta sa PEBA

Return to Sender: Second Chance Hopeful

Isang letter sender ang bibigyan ng kaukulang pansin dito sa Return to Sender. Isang babaeng nais bigyan ng second chance ang lalaking minahal niya ng buong buhay at tapat. Isang pag iibigan na humantong sa hiwalayan dahil sa "third party". Sa tingin nyo dapat pa bang bigyan ng second chance si lalaki? Naniniwala ka bang sa katagang "Love is sweeter the second time around?".

Basahin natin ang liham ni Ms. Second Chance Hopeful

From: Second Chance Hopeful
Date: August 31, 2011
Subject: Is Love sweeter the Second time Around?

Dear Xandero,

May matinding tanong po ako sa inyo. Naniniwala po ba kayo sa second chance? Like yung tipong magkakabalikan pa kayo ng ex-lover mo? Ikaw po ba kung may ex ka at nagkaroon ng moment na magkaayos kayo babalikan mo pa? 

Weird po ng tanong ko noh? Pero kasi yung ex ko gusto makipagbalikan sa akin. Ehh Im scared na baka mangyari na naman ulit yung dati. Naghiwalay kasi kami kasi nagkaroon ng third party. Nagkaroon siya ng iba. Pero matagal na nangyari yun. Well actually noong una sinabi lang niya na he needs space muna daw and then after a week sinabi na niya na pwede na daw ako mag entertain ng iba. Weird diba? Pero before pa siya nagsasabi sa akin ng ganito sinabi na niya kung ok lang ba daw na makipag kaibigan siya sa ibang babae. May isang babae kasi na kinukwento niya sa akin na kamukha ko daw. Sabi ko naman na ok lang kasi friends lang naman wala namang malisya dun. Tapos isang araw bigla na lang niya sinabi na ayaw na daw niya sa akin.

Wala na akong balita sa kanya lately pero according sa common friend namin nakita daw niya yung ex ko na kasama yung girl. Ka-opisina pala niya yun.

Nasaktan ako kais parang nagmukha akong tanga sa ginawa niya pero mahal ko siya. Mukhang seryoso na naman siya this time. Magulo lang kasi ang sabi ng puso ko bibigyan ko siya ng chance pero sabi ng utak ko na wag na kasi lolokohin lang ulit ako nun. Matagal na din ang 3 years na naging kami kaya nasasayangan ako na itapon na lang yung basta. Help naman diyan kuya! Magaling ka mag advise eh.

Thanks for reading this one Xander!
Cheers and have a great day.
Second Chance Hopeful


Hi Second Chance Hopeful,

Una sa lahat maraming salamat sa iyong liham at sa tiwala na binigay mo para maibahagi ang iyong kwento at karanasan.

Kung ako ang iyong tatanungin ang pagbibigay ng second chance ay depende yun sa bigat ng nagawang kasalanan ng isang tao dahil kung lahat ng tao ay bibigyan ng second chance eh di kahit yung mga kriminal at halang ang kaluluwa na nasa kulungan ay pwede rito. Good luck na lang sa mundo. Ngunit sino ba naman tayo na hindi maibibigay ang second chance, tao lang din at nagkakasala. If God gave us second chance and forgave us, sino ba naman tayo na hindi kayang gawin yun.

But since your concern is about you ex, then its a different thing. Naniniwala ako na may kabutihan ang bawat tao. Kahit gaano pa man kalaki at kamali ang nagawa nito ay meron pa ring mabuti sa loob nito. In terms of giving second chances to someone that hurt you, it really depends on how your heart will take it. Sinabi mo na nga na ang puso mo gusto pero ang utak mo ayaw. Kung ganyan ang estado ng nararamdaman mo ay wag mo siyang bigyan ng chance. Mahirap sumugal sa isang desisyon na isang parte ng katawan mo ay hindi sang-ayon dito. Kung mag desisyon ka na bigyan siya ng chance dapat ay yung buong buo mo siyang tatanggapin at kung ano man ang maging resulta nito ay dapat mo ring tanggapin negatibo o positibo man.

Pagisipan mong mabuti kung karapat dapat ba siya bigyan ng isa pang pagkakataon. Itanong sa iyong sarili ang mga sumusunod sakaling gusto mo siya bigyan mng pangalawang pagkakataon.
  • Makakabuti ba ito para sa aming dalawa?
  • Pano mo nasasabi na seryoso siya ngayon? Ano ba ang ginawa niya?
  • Sa tingin mo hindi na niya uulitin sayo yun?
  • Kung mahal ka nga niya bakit siya nanloko at umibig sa iba? Para san yun? Para sa landi at libog niya? (sorry for the word).
  • Sa tingin mo di na niya uulitin yun?
  • Kung sakaling ulitin niya yun, ano ang gagawin mong hakbang?

Wag mo tingnan sa kung gaano katagal ang inyong relasyon tingnan mo ang magiging resulta nito at ano ang epekto nito sa pagkatao mo kung bibigyan mo siya ng isa pang chance. Ang sa akin lang na baka siya bumabalik sayo ngayon kasi wala na sila nung babae niya. Tingnan mo din ang other side ng kwento niya. Subukan mong pakinggan ang kwento niya bakit niya nagawa sayo yun.

Malay mo sa pangalawang pagkakataon ay mas titibay pa ang inyong relasyon. Kung si Anna Manalastas nga ng 100 Days to Heaven ay binigyan ni Bro ng pagkakataon para baguhin at ayusin ang pagkakamaling nagawa niya. Baka nga naman pinabalik din siya ni Bro para ayusin ang kasalanan niya sayo at natuto na sa maling nagawa.

Pag isipan mo... Again, nasa sa iyo pa rin ang huling desisyon. Ako'y andito lang para ikaw ay gabayan. May tinatawag tayong free will. Gamitin natin ito. Ako si Zenaida Seba para sa Umagang Kay Ganda (Joke! Pinapatawa lang kita!).

Maraming salamat at sana ay may napulot ka sa sagot kong ito. Pasensya ka na at may sakit ang iyong Guru kaya medyo wala sa wisyo. Hayaan mo ipagdarasal ko na maging maayos din ang buhay pag-ibig mo.

Ingats ka at sa uulitin.


Waterfront Insular Hotel Davao | 60th Years in the Hotel Business

Waterfront Insular Hotel was built by a group of investors led by the Ayalas in 1960, it first opened on September 1, 1961 as Islandia Hotel...

Popular Posts